A Travellerspoint blog

Hamner Springs & Kaikoura

semi-overcast 19 °C

Donderdag 02/05 - Zaterdag 04/05

Na enkele uurtjes rijden doorheen een adembenemend landschap van bergen, valleien en glooiende heuvels kwamen we tegen de middag toe in “Hamner Springs”. Een klein bergdorpje bekend om zijn hot springs en pools. Omdat het al de hele dag aan het regenen was besloten we naar een caravanpark te gaan en pas morgen een bezoekje aan de hot springs te brengen.
De volgende ochtend besloten we een kijkje te nemen. Jammer genoeg is het nog steeds schoolvakantie en dus ERG druk!!! Het was ook nog vrij duur en besloten we dan maar om toch niet te gaan en op ons gemakje door te rijden naar “Kaikoura”, waar we tegen de late namiddag toekwamen. Na nog wat boodschappen gingen we dan op zoek naar het dichtstbijzijnde DOC-site, maar hier raakten we een beetje de weg kwijt.
Toen we een plaatselijke boer om de weg vroegen, vertelde hij ons dat we anders wel op zijn veld mochten staan: helemaal gratis en voor niet ;)! Wij dus op dat veld, met een zot uitzicht op Kaikoura in de baai en de omringende bergen! Superleuk en heel uniek :)!

“Kaikoura” staat eigenlijk voor “eten van Crayfish” en seafood is hier een grote specialiteit. Zeeleven op zich is dan ook de belangrijkste toeristische attractie, want je kan er zeeleeuwen, dolfijnen, walvissen en albatrossen zien. Bovendien is er ook een enorme diversiteit aan vogels. De reden voor dit rijke zeeleven is dat door het zeer diepe water en het samenkomen van warme en koude doorstromingen, er heel veel voedsel naar de oppervlakte komt. Bovendien kan je er ook heel erg mooi wandelen en omdat het zo’n mooie dag was besloten we een wandeling te maken langst de “Kaikoura Pennisular Walk Way”. Een wandeling van +/- 3,5 uur die begint bij Point Kean en daar was ook een grote kolonie pelsrobben aanwezig. Deze Nieuw - Zeelandse pelsrobben waren eind 1900 bijna helemaal uitgestorven door de fervente jacht op hun pels, maar zijn nu beschermd. Heel leuk dat je ze van zo dichtbij kon zien, maar niet zo aangenaam voor de neus, want ze stinken nogal serieus :(!!! Het was wel een superleuke wandeling met ongelofelijke uitzichten over Kaikoura, de oceaan en de velden.
Kaikoura was een heel gezellig dorpje, met enkele leuke winkeltjes en restaurantjes dat we aan iedereen aanraden om een te bezoeken! We zijn hier wel geen walvissen gaan bekijken, vanwege de belachelijk dure prijs!!!!

Posted by katrienenben 17.05.2013 00:30 Archived in New Zealand Comments (0)

Wanaka, Fox Glacier & Franz Josef Glacier

rain 14 °C

Zondag 28/04 - Woensdag 01/05

Na een uitgebreid ontbijt namen we afscheid van Sophie en Frederik die vandaag vertrokken richting Auckland. We hebben samen al enkele plannen gemaakt en hopelijk zien we elkaar snel terug in België. Om tot onze volgende stop: “Wanaka” te geraken namen we de ‘Crown Range Rd.’ en dit is de hoogste snelweg van NZ (1076m boven zeeniveau)!!!
Wanaka is gelegen aan Lake Wanaka met op de achtergrond de besneeuwde pieken van “Mount Aspiring NP” waar we deze namiddag en morgen zullen doorrijden. Jammer genoeg hadden we pech met het weer en heeft het de hele middag gegoten!!! We hebben er even rondgelopen, maar waren snel uitgekeken op dit kleine dorpje en besloten daarom verder te rijden richting ‘Makaroa’ waarbij we het prachtige ‘Lake Hawea’ gepasseerd zijn.

Na een regenachtige avond reden we die ochtend door richting de “West Coast”, waarbij we het ‘Mt. Aspring NP’ passeerden. Dit is het 3de grootste nationale park van Nieuw - Zeeland en is bekend om zijn nog 2 actieve gletsjers (Fox Glacier en Franz Josef Glacier).
Het was geen superleuke dag, omdat het de hele dag aan het regenen was, maar het zorgde onderweg wel voor spectaculaire watervallen (Fantail Falls & Thunder Creek Falls)!
We trotseerden dan ook de regen een paar keer om deze te gaan bekijken en we maakten ook een korte wandeling richting ‘the blue pools’, maar deze waren jammer genoeg niet ‘blue’ door de hevige regen.
Onderweg passeerden we het kleine dorpje ‘Haast’ waar NIETS te zien was en reden door richting de eerste gletsjer op onze weg: Fox Glacier! Door het slechte weer was het niet ideaal om er te gaan wandelen en besloten we een dagje te wachten.

Tegen de ochtend was het weer stralend weer en dus besloten we er een drukke dag van te maken met als eerste stop ‘Fox Glacier’. Deze 13km lange gletsjer is vanwege het risico van vallend steen en ijs enkel en alleen te bezichtigen met een gids. Wij hebben er een kleine wandeling naartoe gemaakt waarbij je door een indrukwekkende vallei gaat.
Hetzelfde geldt voor de ‘Franz Josef glacier’ (11km), maar beide zijn toch wel het bezoeken waard! Leuk weetje: deze 2 gletsjers zijn uniek, omdat ze afdalen van gebieden met eeuwige sneeuw naar regenwoud vlak bij de kust.

In Fox Glacier Village zijn we ook even langst ‘Lake Matheson’ gereden, waar op heldere ochtenden ‘Mt. Cook’ in het meer weerspiegeld. Jammer genoeg lagen er op de bergtoppen wolken waardoor we niet meteen het gewenste zicht hadden.
Na een dagje wandelen in de gletsjers besloten we te kamperen aan een nabijgelegen meer, waar we een schitterende zonsondergang hadden en genoten van een lekker biertje bij het eten ;)!

De volgende ochtend reden we doorheen ‘Hokitika’ en ‘Greymouth’ richting “Paparoa National Park” met als hoogtepunten de ‘Pancake Rocks’ en de vele ‘Blowholes’.
Stroken kalksteen, gescheiden door dunne repen zachte kleisteen die door 1000-den jaren regen, wind en opstuivend zeewater zijn weggesleten, hebben de gelaagde formaties van de Pancake Rocks gevormd. In de loop van 1000-den jaren zijn holtes gevormd, doordat het koolzuurhoudend water (regen) geleidelijk in de spleten van de kalksteen zijn gedrongen. Bij hoogtij worden deze onderaardse holtes spuigaten, als de golven onder hoge druk naar binnenstromen en met wolken spuifwater exploderen. Hier maakten we een korte wandeling samen met nog een massa andere toeristen.

Een einde verder kan je nog enkele wandelingen maken, o.a. via het “Truman Track” die door subtropische bossen naar een woeste kustlijn met grotten, een spuitgat en een waterval voert. Daarna maakten we nog een andere wandeling, maar we waren te laat vertrokken waardoor we halverwege moesten opgeven en terugkeren.
Hierna besloten we een eindje verder te rijden naar de volgende DOC-site, waarbij we een hele mooie weg namen doorheen de bergen (Lewis Pass) en een rivier volgde.

Posted by katrienenben 16.05.2013 23:38 Archived in New Zealand Comments (0)

Queenstown, Arrowtown & Glenorchy

semi-overcast 19 °C

Donderdag 25/04 - Zaterdag 27/04

Na 1 week opgegeten te worden door sandflies, wind, regen en koude doorstaan te hebben hadden we genoeg van het fiordland en gingen we op zoek naar warmere oorden. De volgende bestemming op onze tocht doorheen het zuideiland is het schilderachtige Queenstown wat bekend staat als ‘adventure capital of the world’!

Zoals de meeste steden in de omgeving is Queenstown ontstaan in de goudzoekerstijd rond 1860. Het is gelegen aan de noordoostkust van ‘Lake Wakatipu’ en hoewel Queenstown het Mekka is van de avontuurlijke sporten, ademt het nog altijd de sfeer van een klein stadje en bewaart het trots zijn banden met de dagen van de goudkoorts.

De beste manier om van Queenstown te genieten en de stad te verkennen is te voet. Kleine winkelstraatjes, boordevol souvenir - en outdoorwinkels leiden naar beneden richting de ‘Maintown Pier’, waar diverse soorten cruiseboten over het meer varen.
Heel leuke en sfeervolle stad die boordevol staat met oude koloniale gebouwen en waar we graag enkele dagen blijven plakken ;)!

Onze eerste nacht sliepen we op een DOC-site aan ‘Moke Lake’, enkele kilometers buiten Queenstown. Een zalige plaats gelegen aan een schitteren, maar heel koud meer! Ben kreeg hier het idee om zich in het water te wassen wat toch heel koud bleek te zijn ;)!

Op 21km van Queenstown ligt het pittoreske “Arrowtown” aan de voet van enkele ruige heuvels die bezaaid zijn met kleurrijke bomen. Arrowtown is het best bewaard gebleven goudmijnstad in het gebied en het is een van de weinige groeisteden die noch spookstad, noch geheel gemoderniseerd zijn. We hebben deze ochtend er dan ook een wandeling gemaakt doorheen de hoofdstraat waar aan de ene kant veel oude koloniale winkels en gebouwen, en aan de andere kant stenen mijnwerkershuisjes uit de 2de helft van de 19de eeuw staan. Heel mooi om eens een dagje door te brengen.
In de late namiddag zijn we richting Glenorchy gereden dat aan de kop van ‘Lake Wakatipu’ ligt en wat volgens Lonely Planet is deze rit één van de mooiste ritten van de wereld... We zijn benieuwd ;)!
Glenorchy zelf is een kleine, rustige stad die in de schaduw van de besneeuwde bergtoppen (met namen als Mt. Chaos en Mt. Head) ligt. Voor de Lord of the Rings kenners is deze streek gekend om zijn Luthorien forest ;)!
Doordat we geen goed weer hadden (regen en wind), besloten we voor die avond een caravanpark op te zoeken en morgen het gebied rond Glenorchy beter te verkenen.

Met een stralende zon (maar wel frisjes) stonden we de volgende ochtend vroeg op om Glenorchy en omstreken te verkennen. Het werd een leuke, maar hobbelige rit richting “Paradise” wat in het hart van de valleien van de rivieren Rees en Dart ligt. Schitterende landschappen, groen gras, blauwe lucht, besneeuwde bergtoppen en massa’s schapen, meer konden we niet wensen voor de ideale foto :)!

Op de terugweg richting Queenstown kregen we bericht van Sophie en Frederik dat ze heelhuids waren teruggekeerd en besloten daarom in de namiddag met hun af te spreken op een gezellig terrasje aan de haven om al hun verhalen te horen. Na lekkere Fish & Chips brachten we de middag en avond door op hun ‘fancy’ appartement, waarna we bij hen in de zetel bleven slapen :)!

Posted by katrienenben 05.05.2013 23:49 Archived in New Zealand Comments (0)

Fiordland National Park

Te Anau & Milford Sound

rain 14 °C

Donderdag 18/04 - Donderdag 25/04

Het “Fiordland National Park” is met zijn 12 000 km2 het grootste natuurpark in Nieuw - Zeeland. Vanwege de geologie, flora, fauna en het landschap is het uitgeroepen tot werelderfgoedgebied van zuidwest - Nieuw - Zeeland. Het natuurpark bestaat voornamelijk uit bossen, rotsen en water. De 14 fjorden en 5 grote meren (ontstaan door gletsjers in de ijstijd) liggen tussen steile bergen die bedekt zijn met dik gematigd regenwoud maken het gebied vrijwel ondoordringbaar, op 500km aan paden na ;)!

Het spectaculaire landschap van Fiordland, met 2750m hoge bergen, rotswanden die 1200m loodrecht uit diepe fjorden oprijzen en watervallen die 160m naar beneden vallen trekt bezoekers over de hele wereld aan (vooral Aziaten...).
Jammer genoeg heeft het Fiordland 2 minpunten, zijnde:
De massa’s ‘sandflies’ die je letterlijk opeten!
Het erg onvoorspelbare en wisselvallige weer met heel wat regen (meer dan 200 dagen per jaar regen).

De donderdag zijn we vertrokken vanuit Invercargill naar Te Anau, nog steeds de “Southern Scenic Route 72” volgende, die we begonnen in Dunedin en eindigt in Queenstown!
Het was nog een eindje rijden tot Te Anau en onderweg maakten we nog een aantal leuke stops zoals o.a. in ‘Riverton’ (bekend om zijn Paua schelpen, waarvan ze juwelen maaken), ‘Gemstone Beach’ (waar je met enig geluk een gemsteen vindt, maar wij jammer genoeg niet :( ) en ‘McCrackens Rest’ met zijn fenomenaal uitzicht! Ook heel erg de moeite was “Lake Monowai” waar we een korte wandeling maakten door het bos tot aan een meer. Vervolgens bereikten we onze eerste stop in het Fiordland National Park, m.n. “Manapuri”! Gelegen aan ‘Lake Manapouri is dit een ideaal startpunt voor wandelingen, kajak tochten of een cruise op “Doubtful Sound”. Dankzij het heldere weer hadden we een goed uitzicht over de Kepler bergen die het meer omringen (en die we het volgend weekend zullen beklimmen ;)! We waren ook weer eens verbaasd over hoe helder het water van het meer was! Heel leuk om in de zomer in te zwemmen, maar nu toch net iets te koud :)!

Na Manapouri volgde “Te Anau”, wat aan de zuidoostelijke oever van ‘Lake Te Anau’ ligt en is het handelscentrum van Fiordland (vooral toerisme en hertenfarms). Tevens is het een goed startpunt om het NP te verkennen.

In het nationale park zijn er 3 “Great Walks” die je het hele jaar door kan wandelen. De bekendste van de 3 “Great Walks” is de “Milford Track” en is een jaar op voorhand reeds volgeboekt.
We hadden van enkele wandelaars gehoord dat het de populairste, maar niet de beste wandeling van de 3 is. De beste zou de “Kepler Track” zijn en dus besloten we onze hutpassen hiervoor te kopen. Gelukkig was deze nog niet volgeboekt en maakten we ons mentaal klaar voor een 3 daagse trekking, waarbij we 2 nachten in een berghut sliepen.

De “Kepler Track” is een 60km lange wandeling dat begint en eindigt aan ‘Lake Te Anau’ (het grootste meer van het zuideiland en het 2de grootste van Nieuw - Zeeland). Het pad gaat via meren, bossen, valleien en bergtoppen waarbij je uitstekende vergezichten hebt over de “Southern Alps”.

De “Kepler Track” dag 1:

Aangezien er geen gratis kampeerplaats was in de buurt van Te Anau, zijn we de afgelopen nacht op een DOC-site gebleven zo’n 25km uit Te Anau.
Met heel veel goesting begonnen we (tegen 8u45) aan de wandeling. Met 1 grote (die Ben droeg) en 1 kleine rugzak vertrokken we. De eerste 5-6km ging heel vlotjes en deden we in 1,5u. En toen begonnen we aan het klimwerk, 8km naar boven!!!

We besloten het goed op ons gemak te doen, maar uiteindelijk gingen we toch heel wat sneller dan we dachten. Bijgevolg kwamen we al tegen 13u aan in onze eerste hut. De Luxmore hut is langs buiten een hele grote en fancy hut, maar binnen ontdekten we dat het maar een hele kale bedoeling was: wel een kachel, maar geen vuur, geen kookgerief (dat we ook niet mee hadden), spelletje,... Balen!

Omdat we het niet zagen zitten om van 13u totdat het donker werd met onze vingers te zitten draaien, besloten we al verder door te lopen naar de volgende hut. Normaal doe je over dit stuk een goede 6-7 uur, maar de ranger vertelde ons dat als we goed doorstapten, we dit gemakkelijk op 5 uur konden doen. En dat moest ook wel, want tegen 18u - 18u30 werd het donker!
Hij zei ons ook dat het weer er de komende dagen niet beter op werd, veel mist, regen en sneeuwval boven 1500m, waardoor we jammer genoeg en tot onze grote spijt amper iets zagen van de beloofde panoramische uitzichten.
Vooral dit laatste overtuigde ons dan ook om de volgende etappe ook vandaag nog te doen. Dit stuk ging recht over de toppen van de ‘Kepler bergen’, waar het enorm hard waaide en regende (gevolg: nat tot op ons onderbroek), waardoor we het erg koud hadden. Jammer genoeg hadden we geen ‘kiwi’ gezien, maar wel gehoord en een pootafdruk tegengekomen :)! Ook heel vreemd was dat we in 1 van de 2 emengency hutten een Japanner zijn tegengekomen die daar op zijn eentje aan het ronddolen was en daar ook sliep.
Maar soit, het werd dus met andere woorden AFZIEN en de combinatie met koude + vermoeidheid = dodelijk! We waren dan ook enorm blij toen we uiteindelijk een bordje zagen: Iris Burn 1,5h walk. Zeker omdat we een heel stuk sneller gingen dan de tijden die vermeld stonden op de bordjes. Maar de afdaling bleef maar duren en het werd steeds donkerder! Op het einde waren we zelfs bijna aan het lopen, zo graag wouden we bij de hut aankomen! En uiteindelijk, net voor het pikdonker was zagen we de hut in de verte! Een iets kleinere hut dan Luxmore, maar er brandde een zalig vuurtje en dat maakte veel goed! Na een lekkere warme soep en ons opgewarmd te hebben aan de kachel zijn we vroeg gaan slapen, want morgen staat de wekker om 6 uur!!!!

De “Kepler Track” dag 2:

In het donder vertrokken we al op pad, want we hebben vandaag nog een goede 32km af te leggen en de benen zijn al een beetje moe ;)! En het eerste deel ging erg goed: het regende niet meer en we zagen enkele mooie watervallen en zelfs 4 wilde herten!
Het eerste deel ging tot ‘Rocky Point Shelter’, waarna we goed doorstapte tot de 3de hut (Moturau Hut en van daaruit wisten we dat het nog een goede 4 uur stevig doorstappen was. Tegen 11u bereikten dan de hut, super leuk gelegen aan een meer (Lake Manapouri) en TOEN BEGON DE HEL: hoewel het redelijk vlak was allemaal waren die laatste 14km er een beetje teveel aan. Zeker de laatste 8km, van het 1ste carpark tot het laatste!

Wel leuk was dat we door de bossen de rivier volgde en er waren precies een aantal herkenbare stukken! En wat bleek: een aantal scènes uit Lord of the Rings zijn hier opgenomen! Voor de kenners: eind eerste film waar Boramir sterft tijdens een gevecht met de Uruk-Hai en Frodo & Sam de rivier oversteken ;)!

Dat was dus echt wel cool om te zien en daar te lopen! Maar toen we eindelijk het laatste stuk herkenden waar we gisteren ook hadden gelopen, waren we door het dolle heen. Zo blij dat we waren dat we terug aan de auto waren, echt niet normaal! Na eerst de slaapzak te hebben teruggebracht reden we door naar een caravanpark waar we genoten van een broodnodige douche en daar nog enkele dagen verbleven o.a. door veel te stijve spieren ;)! Nu begrijpen we waarom ze 3-4 dagen aanraden en niet 2!!!

Na 2 ongelofelijk luie dagen werd het nog eens tijd voor wat actie en avontuur en dus begonnen we onze tocht naar “Milford Sound”, via de Milford Sound Road waar er tal van bezienswaardigheden zijn. Deze 121km lange weg is op de werelderfgoedlijst geplaatst vanwege zijn schoonheid, gevarieerd landschap, zoals weelderige bossen langs het meer, ruige bergen, bergrivieren met watervallen en schilderachtige paden.

Onze eerste stop op de weg waren de ‘Mirror Lakes’, die erom bekend staan om het berglandschap van de fjorden te weerspiegelen in het meer. Heel mooi, maar heel druk met al die toeristen ;)! Nadien zijn we verder gereden richting ‘Lake Marian’ waar we besloten om een wandeling te maken naar enkele watervallen en naar een bergmeer. De 20min richting de watervallen was vlak en doenbaar, maar de tocht naar ‘Lake Marian’ was er voor Katrien net teveel aan. Ze had geen zin om 1,5 te klimmen om daarna weer 1,5u te dalen, dus besloot Ben alleen verder te gaan naar het meer.Schitterend gelegen tussen de pieken, met felgroen water was het een streling voor het oog. Nadien besloten we terug te keren richting Te Anau, maar sliepen we op een DOC-site bij “Lake Gunn”.

De volgende ochtend zijn we weer vroeg opgestaan, want we hebben vandaag een kajaktrip geboekt in Milford Sound! De rit deze ochtend was er eentje om ‘U’ tegen te zeggen: zotte bergen, vergezichten en een adembenemend landschap!
Om Milford Sound te bereiken moet je via de 1,2km lange ‘Homer Tunnel’, waaraan men in 1935 begon, maar die pas in 1954 werd voltooid. Eenmaal uit de tunnel ging de weg steil naar beneden richting Milford, met een spectaculair zicht over de ‘Cleddau Valley’ wat de natuurlijke toegang is tot Milford Sound.

Milford Sound, een fjord van 16km lengte, is DE bekenste attractie van het Fiordland. Het beroemdste oriëntatiepunt is ‘Mitre Peak’, een piramidevormige berg van 1692m, die rechtstreeks uit het diepe fjord oprijst.
Ze zeggen hier dat de beste manier om het fjord te verkennen is via het water. We konden zoals de anderen een cruise maken, maar we wouden het avontuurlijk houden en dus gingen we met 6 andere kajakken! We hadden geluk dat het goed weer was en we het fjord en zijn omgeving goed konden zien. We moeten wel toegeven dat deze kajaktrip één van de zotste dingen is wat we ooit hebben gedaan en we raden het iedereen aan die naar NZ komt!!!! Na 5u peddelen kwamen we aan op het droge en waren we zo moe dat we op een nabijgelegen DOC-site sliepen.

Posted by katrienenben 01.05.2013 19:38 Archived in New Zealand Comments (0)

Otago district en Southland (deel 2)

De Catlins & Invercargill

rain 13 °C

Dinsdag 16/04 - Woensdag 17/04

De zuidoostkant van het Zuidereiland is uniek en biedt bijzondere natuurverschijnselen. Gefossiliseerde bomen, prachtige watervallen, gele stranden en geheime grotten maken dit gebied, dat meestal de Catlins wordt genoemd naar een van de vroegere landeigenaren van rond de 1840. Via de “Southern Scenic Route 72” rijden we langst de kustlijn van afwisselende kliffen en gouden zand - en surfstranden. De rit is een 172 km lange tocht die begint in ‘Balclutha’ en gaat tot ‘Invercargill’.

Onze eerste stop op ‘route 72’ was “Nugget Point”, een vuurtoren uit 1869 die de wacht houdt op de kaap. Het is de woonplaats van robben, zeeleeuwen, jan-van-genten, aalscholvers, pinguïns en pijlstormvogels. We hadden geluk dat het die dag mooi weer was en bijgevolg konden we de kustlijn ook heel mooi zien.
Hierna ging het verder richting “Owakawa”, een klein plattelandsdorpje dat door Europese pioniers is gesticht. Het is de ideale uitvalsbasis om het Catlinsgebied te verkennen.

Na een kleine binnenlandse route reden we richting “Jacks Blowhole”. Dit 60m diepe spuitgat, dat midden in de begroeiing van een klif op 200m van de kust ligt, is genoemd naar het Maori stamhoofd ‘Tuhawaiki’. Beter bekend bij de Europese kolonisten als ‘Bloody Jack’. Het was een leuke wandeling van +/- 1u waar we ook onze allereerste wilde wezel zagen :)! Supertof!

Tegen de middag reden we verder naar de “Purakaunui Falls”. Eén van de iconen van de Catlins die hoort tot één van de meest gefotografeerde watervallen van Nieuw - Zeeland. Werkelijk een streling voor het oog ;)!

Onze laatste halte van de dag was in de buurt van ‘Papatowai’ waar we verbleven op een DOC-site. Met het uitzicht op de kust en de indrukwekkende kliffen maakten we er nog een rustige avond van.
De volgende ochtend vertrokken we al vroeg op pad, want er was nog vanalles te bezichtigen op deze ‘Scenic Route’. In de gietende regen wandelden we richting “McClean Falls” waar we een 22m hoge waterval naar beneden zagen storten. Deze waterval wordt beschreven als één van de spectaculairste in de regio en wij konden dat beamen.

Nadien wouden we de “Cathedral Caves” bezoeken, maar deze kan je alleen bezoeken bij laagtij. Wij waren er dus nog te vroeg, maar waren ook verbaasd dat je inkom moest betalen (privé - gebied). Verder richting “Waikawa” bezochten we ook de “Niagara Falls” en stopten we in “Curio Bay & Porpoise Bay”
Porpoise Bay is een bekende surf - en zwemspot, maar door het slechte weer was er niet veel volk op het strand. Wat we er wel zagen waren de kleine, zwart - witte Hectordolfijnen. Ze zijn uiterst zeldzaam en komen alleen voor aan de kusten van Nieuw - Zeeland. In Curio Bay bezochten we de gefossiliseerde resten van een 160 miljoen jaar oud bos uit de juratijd en reden we verder richting “Invercargill”.

Invercargill is de zuidelijkste stad van Nieuw - Zeeland en het commerciële centrum van het zuidland, maar deze stelde eigenlijk niet veel voor. Heel ouderwets en grijs, eigenlijk een triestige bedoening. Invercargill is ook het startpunt voor tripjes naar “Steward Island”, maar wij besloten om niet te gaan (veel te duur voor wat het is).

Posted by katrienenben 01.05.2013 19:36 Archived in New Zealand Comments (0)

(Entries 1 - 5 of 85) Page [1] 2 3 4 5 6 7 8 9 10 .. »